janine.punt.nl
Laatste artikelen

Hallo allemaal,

 

Tot mijn eigen verbazing al een jaar niets gepost.

Zijn er nog mensen die af en toe kijken?

 

Lees het graag

Reacties

 

CURAÇAO – Curaçao kreeg dit weekend te maken met koude avonden en nachten: in de nacht van zaterdag op zondag daalde het kwik naar 20,6 graden. In de nacht van zondag op maandag werd het niet warmer dan 21,2 graden. Dat meldt Andy Luciano van Meteo.

 
De geruchten dat de koudste nacht ooit gemeten is, klopt niet. “Dat zou best kunnen, maar we hebben daar nog geen onderzoek naar gedaan”, verklaart Luciano.

Noordelijke stroming
Het kan de komende dagen in de avonden en nachten ook nog koud aanvoelen. “Door verschillende factoren is het met name in de avond en nacht kouder dan gewoonlijk op het eiland”, zegt Luciano. “Er staat weinig wind, er is een noordelijke stroming en daarmee zijn de omstandigheden ideaal voor een grote hoeveelheid uitstraling van het aardoppervlak. Dat zorgt er voor dat het afkoelt”.



Reacties
Op 26 maart 2012 is Merel de eerste kleindochter geboren!
Het is en blijft een wonder
 
 
                           
Lees meer...   (1 reactie)
Weer terug van onze huwelijksreis!
Hebben bijzonder genoten van de zon, zee, zwemmen, vissen, heerlijk eten en borrelen!
Hieronder het reisverslag van onze super Kapitein Pim blokland van SY Linea
Foto's kun je zien via youtube http://youtu.be/CTYQqONMePk en facebook
 
 
 
Gepost door Linea om 08:33, January 18th 2012.
 
Twee weken met Robert en Janine
 

Op donderdag 12 januari 2012 vaar ik met mijn dinghy naar het restaurantje dat vlakbij het vliegveld aan de Simpson Lagoon in St. Maarten ligt. 5 minuten lopen en je staat bij de aankomsthal!

Robert en Janine ken ik uit Curacao. Daar wonen en werken zij al enkele jaren en onlangs zijn ze, heel bijzonder, getrouwd op Klein Curacao! Als huwelijksreis komen ze nu bij mij aan boord om 2 weken de Caribische eilanden te bezoeken.

  Het begin was al goed: ‘smiddags alles geinstalleerd op de boot en toen naar het barretje ”Barnacles” waar ze happy hour hebben van 5 tot 7. Iedere dag! Daar kwamen ook nog Ton en Dominique (van de “True Blue”), Simon (van de “Colombe”), Shelley (van de “Northwind”), Joop (van de Razzle Dazzle) en Marieanne (die op St. Maarten een appartement heeft). Errug gezellig dus.

  De volgende dag boodschappen doen en uitklaren bij de Franse “Capitainerie” en ’s middags om half vijf door de brug naar de Simpson Bay (aan de Nederlandse kant), waar we weer voor anker zijn gegaan. Na een bezoek aan de Razzle Dazzle en een paar foto’s van de “Grand Blue” (een motorjacht van 113 m!! Met als “bijboot” op het dek een 70 foot zeiljacht en blijkbaar ook nog een heel aanzienlijke motorboot) hadden we onze eerste rollende nacht op zee.

Van St. Maarten de volgende morgen tegen de wind in naar St. Barth’s. Tijdens het korte stuk van 15 Nm ben ik 4 keer natgeregend en weer opgedroogd en ving Robert een baracuda. De baracuda werd vakkundig aan een touw opgehangen aan de buitenkant van de boot......ja, weg Baracuda. Maar dat was misschien maar goed ook, want Robert en Janine wilden graag verse baracuda eten en later hoorden we dat alle baracuda’s ten noorden van Gualdaloupe vergiftigd zijn.......! Oei, door het oog van de naald!

 St. Barth’s is het eiland waar de jetset van de wereld zich laat zien. Dat blijkt wel aan de superjachten die daar voor anker liggen. De allergrootste was de “Eclipse” en dat is dan ook gelijk het allergrootste (187m) en allerduurste superjacht van de wereld. Eigendom van de russische miljardair Roman Abramovich die bovendien nog 3 andere superjachten heeft EN de vorige eigenaar was van de Grand Blue. Die had hij namelijk cadeau gedaan aan een vriend. Laten we hopen dat die vriend genoeg geld heeft om al dat personeel te betalen. Allemaal erg groot, met tientallen bijboten en een grote helicopter op het dak, zelfs antiraket-raketten ontbreken niet, schijnt het.....

Maar goed wij dus naar St. Brath’s om even de glamour op te snuiven. Dat doe je maar voor een keer want dan is je portemonnee snel leeg! Dus na een rollerige nacht het zeil weer omhoog en op weg naar Nederland. Eh...St. Eustatius is gewoon Nederland hoor! Maar het lijkt er absoluut niet op (behalve dan die regenbui) maar de mensen spreken Engels en het ziet er allesbehalve Nederlands uit. De zeiltocht ernaar toe is heerlijk en heel snel. Het nieuwe grootzeil doet wat het zou moeten doen. Prima!

In/bij Oranjestad, St. Eustatius, oftewel “Statia”, liggen we 2 dagen op zee aan een mooring  weer heerlijk te rollen, tot grote ergernis van Robert, die er niet van kan slapen.  Het water rondom het eiland is een Nationaal Park en er mag niet geankerd worden. We moeten dus een mooring oppikken en betalen 10 dollar per nacht, plus nog eens 15 dollar aan het havenkantoor....

Gezien de weersverwachtingen (heel veel wind, regen en hoge golven) besluiten we de dag erna naar St. Kitt’s te gaan en daar in de marina te gaan liggen. Weer tegen de harde wind in varen, weer natregenen. Het begint te wennen. In St. Barth’s worden we weer even getracteerd op het bezoek van 3 cruiseschepen, die hun gasten op de wal uitlaten. Ze ‘mogen’ daar uitzoeken naar welke van de bijn 100 juwelenwinkels ze kunnen gaan om nog een edelsteen taxfree te kopen! Het lijkt wel een circus en ik vraag me af of die cruiseschippassagiers zolangzamerhand niet helemaal over hun nek gaan van al die zogenaamde taxfree juwelen in al die havens waar die cruiseschepen aankomen. Het lijkt mij een reden om maar lekker aan boord van zo’n cruiseschip te blijven en een keertje niet naar de juwelier te gaan!

Oke, we blijven nog een dagje langer op St. Kitt’s. De weersverwachtingen zijn dusdanig dat het niet leuk meer is. Hier regent het ’s nachts en ’s ochtend pijpenstelen en de verwachtingen worden er niet beter op: regen, veel wind en zaterdag ook nog een onweer.

We besluiten vrijdag verder te gaan, naar Charlestown op Nevis (St Kitt’s en Nevis is een land) en daarvandaan al of niet via een strandbaai linea recta naar Oyster Pond op St. Maarten.

Maar daarover de volgende keer.

Pim, vanaf St. Kitt’s

  We komen vroeg in de middag aan bij Charlestown op het eiland Nevis, een dorp van niks, dus ook geen goede winkels, bars of restaurants. Zelfs het in- en uitklaren laten we maar voor wat het is. Wel worden we besprongen door de vele Rasta lui die op de kade blijkbaar iedere nietsvermoedende gast aanklampen. De ene wil zijn taxidiensten aanbieden de ander wil op de dinghy passen en weer en ander is gewoon brutaal, zonder enige reden....

  We besluiten het anker weer uit de bodem te trekken en een eindje terug aan een van de vele moorings te gaan liggen. Daar zagen we een strand en diverse strandtentjes. En volgens Ben van de “Giggles” hebben ze daar Presidente bier!

  We landen met de dinghy op het strand, maar dat loopt nogal stijl omhoog, dus moet de dinghy een eind omhoog getrokken worden. De eerste tent die we bezoeken is al een succes: “Sunshine Killer bee’s” heet het. Sunshine is de eigenaar en Killer Bee’s is de naam van hun speciale rumdrankje.

Mix ahead of time:
1/3 rum mixture (above)
1/3 Passion Fruit juice (above)
1/3 club soda
honey to taste
lime juice Fresh squeezed of course

At time of serving, add:
bitters to taste (Angostura bitters) can be found in grocery store.
nutmeg to taste (Fresh is BEST)

  We drinken er bier, redden de dinghy, drinken nog meer bier en eten er goed. Dan komt de eigenaar met een “shotje” alcohol en daarna nog een wijntje....

  Toen we met de dinghy weer naar de boot moesten, ging dat niet helemaal zonder problemen. Ikzelf kwam via de zee, onder het zand op de bodem van de dinghy terecht en was even later uitgeteld!

  Goed, de volgende dag hadden we een afspraak met alweer een Rasta-man, die ons een rondrit over het eiland beloofde met bezoek aan de apen. Zelf had ik diesel nodig dus ging gedwee mee, maar met mijn ogen dicht achter de zonnebril. Geen aap gezien en verder was het ook een beetje teleurstellend, begreep ik van Robert en Janine.....

  Terug bij de boot besluit ik weer een stukje verder te varen, naar de Oualie beach. Dat was alweer een paar Nm dichter bij ons vertrekpunt voor de volgende dag.

  Bij Oualie beach hadden ze gelukkig een “normale” dinghysteiger, dus geen natte pakken meer en geen zand in de kleren. Een aldaar wonende pensionada wees ons erop dat het eten in het plaatselijk hotel niet goed was en dat we 100 yard naar rechts de weg af moesten lopen. En ja hoor, behoorlijk veel verder dan 100 yards (hoeveel is dat eigenlijk?) was een restaurant, blijkbaar van Engelsen en bij aankomst om ca 6.15 uur nog uitgestorven. De keuken zou om 6.30 uur open gaan, dus bestelden we maar een tafel. En dat was maar goed ook, want om 6.35 zat het hele restaurant vol en kwamen er nog steeds mensen binnen lopen...Dat wil wat zeggen!

De vriendelijk pensionado kwam ook opdagen en ging met een fles wijn aan de bar zitten (de bar zat inmiddels ook vol met eters en drinkers/wachters). Hij zei niets, maar toen wij aan het afrekenen waren kwam hij naar ons toe en bood aan ons met zijn auto terug te brengen. Hij voelde zich een beetje schuldig dat het wel iets meer dan 100 yards was......

Goed, de volgende dag stond een lange reis op het programma: Van Nevis in een keer naar St. Bart’s. 45 Nm. Ik besluit niet in een keer naar St. Maarten door te varen, want bij de Oyster Pond liggen gemene riffen voor de deur. Dat kan je maar beter niet bij donker doen, dus eerst weer naar St. Barth’s.

  De zeiltocht naar St. Barth’s ging geweldig, met een gemiddelde van 7 knopen zeilden we heerlijk, halve wind, naar onze bestemming. Robert ving weer een vis! Een Mahi Mahi, oftewel een Dolphinfisch. Ongeveer 50 a 60 cm lang en met schitterende kleuren, geel, groen, oranje.. en een platte kop. Die moest dus wel mee naar de keuken.

  Robert sneed gelijk maar de kop eraf en de ingewanden overboord. Dat zou een lekke maatje worden, althans, voor Robert en Janine, want ik heb het niet zo op vissen.

Eenmaal in St. Barth’s aangekomen hadden we wat ingredienten nodig, maar het was zondag en bovendien:  Geen dollar te krijgen, alleen maar Euro’s en die wilden we niet. Dus terug naar de boot en daar met de voorradige middelen maar spaghetti (mijn recept met knoflook, olijfolie, pepertjes en peterselie) en de vis op de grill. Hadden we toch allemaal een mooie dag.

Maandag naar Oyster Pond op St. Maarten, de thuisbasis van Ton en Dominique met de True Blue. Een leuk omsloten baaitje met heel veel charterboten en gelukkig nog een vrije boei waar we aan konden liggen. Ook weer een winkeltje en heerlijk slapen zonder te rollen.

Dinsdag moesten we naar het Franse plaatsje Grand Casse, aan de andere kant van St. Maarten, want iedere dinsdagaavond is het groot feest: stalletjes met van alles en nog wat op straat, meerdere muziekbandjes en eettentjes die de hele avond vol met mensen zaten. Zelfs een soort carnavalsoptocht ontbrak niet. Heel erg gezellig.

Maar aan alle moois komt een eind. Vrijdag vliegen Robert en Janine weer terug naar Curacao en komen mijn nieuwe gasten aan boord. Toch, omdat we nog een dag over hadden, besluit ik de volgende dag niet richting ankerplaats op St. Maarten, maar de tegenovergestelde richting, naar het eiland Anguill te gaan.

Nu zijn we in Anguilla. Erg mooie omgeving met vele stranden met wit zand, kleine eilandjes voor de kust, dus eigenlijk een langer bezoek waard. Maar morgen gaan we terug. Om half 3 door de Franse brug en daarna opruimen en schoon schip maken.

  

Lees meer...
Iedereen een gelukkig 2012
 
                                      
 
 
 
                                            Ik wens iedereen een jaar,
                                            zoals een lekkere kop koffie
                                            of een goeie fles wijn,
                                            want zo zou het het ganse jaar moeten zijn 
                                            happy new year
Lees meer...
 
Goede vaart’ voor Mermaid
zaterdag, 10 december 2011 11:23
 
1 Maand later terug naar het paradijs met de nieuwe mermaid
Wederom een geweldige dag!
 
 
 
Dit weekend wordt de nieuwe Mermaid van Mermaid Boat Trips, een van de bedrijven die naar Klein Curaçao varen, in de vaart genomen. Ruim twee jaar werkten eigenaar Cor Mons, Aalt Waterweg, kapitein Gerben Heijkamp, schilder Robert van der Baan, John van Staa, Elison Wanga en vele anderen aan de verbouwing van het schip. Dankzij het enthousiasme en de - volgens Mons - fantastische samenwerking onderging de nieuwe Mermaid een totale metamorfose. De gehele binnenkant van het schip werd gesloopt en is weer opgebouwd tot een echt toeristenschip, waarmee drie maal in de week naar het pittoreske eilandje Klein Curaçao kan worden gevaren. “Er is plaats voor 150 passagiers, er is meer comfort, minder kans op zeeziekte en de overtocht naar Klein Curaçao duurt minder lang”, aldus de trotse eigenaar.
 
De ‘bouwers’ van de nieuwe Mermaid zijn blij dat het schip af is, maar aan de andere kant vinden ze het ook jammer. Ze treffen elkaar echter een paar keer per week op de Mermaid waar ze als vaste bemanningsleden aanwezig zijn. En dat het echte Klein Curaçao-liefhebbers zijn bleek wel toen bemanningslid Robert van der Baan onlangs zijn ja-woord aan gaf aan zijn Janine Schuitmaker op het kleine eiland. Voor hem is geen mooiere plek te bedenken. Vrienden, familie en de ambtenaar van de Burgerlijke Stand gingen met de Mermaid naar het eiland. “Het was super, super, super, super”, aldus Van der Baan. Op de wekelijkse tochten naar Klein Curaçao zorgt John van Staa die lachend ‘de keukenprinses’ wordt genoemd voor het eten en drinken aan boord, kapitein Gerben Heijkamp staat er aan het roer, of in de bovenstuurhut, of beneden, afhankelijk van het weer en de anderen zullen er zijn voor alle hand- en spandiensten die er op het schip te doen zijn. Waterweg zal de komende tijd nog aanwezig zijn om kleine problemen op te lossen, àls die er komen, want er is op voorhand ‘overal’ aan gedacht
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl